تکنیک های جراحی درمان مشکل تنگی مجرای نخاعی
معمولا جراح ها برای انجام عمل جراحی تنگی مجرای نخاعی از دو شیوه جراحی استفاده می کنند.
- کاهش فشار: جراح، بافتی را که بر ساختار عصبی فشار می آورد برمی دارد تا فضای بیشتری در کانال نخاع (برای نخاع) یا در مجرا (برای ریشه های عصبی) ایجاد شود.
- تثبیت: جراح به منظور محدود کردن حرکت بین مهره ها، عمل را انجام می دهد.
بیشتر بخوانید : علت بوجود آمدن انواع تنگی کانال نخاعی چیست؟
جراحی کاهش فشار مشکل تنگی مجرای نخاعی
برای برداشتن بافتی که بر عصب فشار می آورد، جراح شما ممکن است یکی از انواع جراحی های زیر را انجام دهد.
- فورامینوتومی
- لامینوتومی
- لامینکتومی
- جراحی کاهش فشار مشکل تنگی مجرای نخاعی
فورامینوتومی
اگر بخشی از دیسک یا برآمدگی استخوانی بر عصب های مجرای مهره ها فشار وارد کند، ممکن است عمل جراحی فورامینوتومی انجام شود. «اوتومی» به معنای ایجاد دهانه است. از اینرو در فورامینوتومی ، دهانه مجرا بزرگ تر می شود تا رشته های عصبی بتوانند بدون تحت فشار قرار گرفتن از آنجا خارج شوند.
لامینوتومی
همانند فورامینوتومی، این عمل هم دهانه بزرگتری ایجاد می کند، اما در این عمل این دهانه در پوشش استخوانی محافظ کانال نخاعی و نخاع شما (موسوم به تیغه) ایجاد می شود. تیغه ممکن است بر عصب شما فشار وارد کند، از اینرو جراح با استفاده از عمل لامینوتومی، فضای بیشتری برای رشته های عصبی شما ایجاد می کند.
لامینکتومی
گاهی اوقات انجام عمل جراحی لامینوتومی کافی نیست. ممکن است جراح برداشتن تمام یا بخشی از تیغه را لازم تشخیص دهد، که به این شیوه لامینکتومی گفته می شود. غالبا این شیوه در قالب مراحل مختلف و بدون هیچ گونه تاثیر مضر انجام می شود.
کاهش فشار غیرمستقیم گونه ایی از جراحی کاهش فشار است که در آن، فشار از طریق جدا کردن استخوان ها از یکدیگر به جای برداشتن آنها، کاهش می یابد. این عمل از طریق تجهیزات سخت افزاری، نظیر دستگاه های فرآوری بین مهره ایی یا قفس های میان بدنه ایی قابل انجام است.
حتی دیسک های مصنوعی هم می توانند از طریق ترمیم ارتفاع بین مهره های مجاور، تا حدودی کاهش فشار غیرمستقیم را محقق نمایند.
بیشتر بدانید : درمان تنگی کانال نخاعی در اصفهان
جراحی تثبیت مشکل تنگی مجرای نخاعی
همه افرادی که به دلیل مشکل تنگی مجرای نخاعی تحت عمل قرار می گیرند نیاز به تثبیت، که به «جوش نخاعی» هم معروف است، ندارند. این شیوه در مواردی سودمند است که در آن یک یا چند مهره از جایگاه اصلی اش حرکت می کند و بدین ترتیب نخاع شما بی ثبات و دردناک می شود.
در اینگونه موارد، استخوان های لغزیده می توانند موجب آزار رشته های عصبی شوند. نیاز به عمل تثبیت به این مسئله هم بستگی دارد که جراح باید بر روی چه تعداد از مهره های شما کار کند. به عنوان مثال اگر او باید تیغه را با استفاده از روش لامینکتومی در چندین مهره بردارد، ممکن است نخاع شما بدون وجود این ساختارها بی ثبات و ناپایدار شود. برای کمک به تثبیت مهره های ستون فقرات شما نیاز به عمل جوش نخاعی دارید.
سالهای متمادی عمل تثبیت نخاع متداول بوده است. این عمل به تنهایی یا همزمان با جراحی کاهش فشار قابل انجام است. در عمل تثبیت نخاع، جراح محیطی را ایجاد می کند که در آن ناحیه، استخوان های موجود در نخاع به مرور زمان (معمولا چندین ماه یا طولانی تر) به یکدیگر جوش می خورند.
- جراحی تثبیت مشکل تنگی مجرای نخاعی
جراح معمولا از پیوند استخوان (معمولا با استفاده از استخوانی از بدن خودتان) یا ماده بیولوژیکی (که موجب تحریک رشد استخوان می شود) استفاده می کند. ممکن است جراح برای افزایش استقامت و پایداری از تجهیزات فقراتی، نظیر سیم، کابل، پیچ، میله و صفحه، استفاده کند و بدین ترتیب به جوش خوردن استخوان ها کمک کند. جوش خوردگی مانع از حرکت بین مهره ها شده و در نتیجه استقامت و پایداری طولانی مدت تری ایجاد می شود.
جراحی نخاعی باز یا جراحی نخاع با حداقل پیشروی
اگر عمل جراحی شما با ایجاد شکاف نسبتا بزرگی در پشت شما انجام شود، به آن جراحی باز گفته می شود. گزینه دیگر، جراحی با حداقل پیشروی است که در این شیوه، چندین شکاف کوچک در پشت ایجاد می شود. ممکن است جراح از میکروسکوپ، اندوسکوپ، یا دوربین کوچک و ابزار جراحی بسیار کوچک در این شیوه استفاده نماید.
با این حال جراحی با حداقل پیشروی برای همه مناسب نیست. اگر لازم باشد که جراح بر روی تعداد زیادی از مهره های شما کار کند، احتمالا نیاز به عمل جراحی باز است.