داروهای مورد استفاده در درمان میگرن :
۱٫ داروهای تسکین دهنده درد
این داروها به عنوان درمان سریع اما بی فایده برای میگرن هستند، در طی حمله های میگرن مصرف می شوند و برای توقف علائمی که از قبل شروع شده اند، طراحی گشته اند.
۲٫ داروهای پیشگیری کننده
این داروها که به صورت منظم مصرف می شوند اغلب به صورت روزانه پایه ریزی شده اند و مصرف آن ها برای کاهش شدت و تکرر میگرن توصیه می گردد. پیدا کردن استراتژی مناسب برای مدیریت میگرن تان به تکرر و شدت سردردتان و این که میگرن تا چه حد باعث ناتوانی و ضعف در شما می شود، بستگی دارد. اگر باردار یا شیرده باشید مصرف برخی داروها برای شما توصیه نمی شوند و برخی داروها نیز برای کودکان استعمال نمی گردند. پزشک معالج تان می تواند به یافتن داروی مناسب برای شما کمک نماید.
داروهای تسکین دهنده درد (مسکن ها)
برای دست یابی به بهترین نتیجه می بایست به محض این که نشانه ها و علائم یک میگرن را تجربه نمودید، داروهای مسکن تان را مصرف نمایید. مصرف این داروها ممکن است به استراحت و یا خواب شما در یک اتاق تاریک پس از صرف غذا کمک نمایند.
۱٫ داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (Nsaids):
این داروها مانند ایبوپروفن(Advil, Motrin, others) یا آسپیرین ممکن است به تسکین میگرن های ملایم کمک نمایند.
داروهایی که به طور ویژه برای درمان میگرن به بازار عرضه می شوند مانند ترکیبی از استامینوفن، آسپیرین و کافئین نیز ممکن است میگرن های ملایم را تسکین دهند ولی به تنهایی برای تسکین میگرن های شدید کفایت نمی کنند. اگر این داروها برای مدت زمانی طولانی و یا با تکرر زیاد مصرف شوند مصرف آن ها می تواند منجر به زخم ها، خونریزی معده و روده و سردردهای برگشت پذیر گردد.
۲٫ تریپتامین ها:
برای اغلب افرادی که به حمله های شدید میگرن مبتلا هستند تریپتان ها داروهای انتخابی هستند، آن ها در تسکین درد، حالت تهوع و حساسیت به نور و صدا که با میگرن همراه باشد موثر هستند. داروهای این گروه عبارت هستند از سوماتریپتان(Imitrex) و ریزاتریپتان(Maxalt) و ناراتریپتان(Amerge) و Zolmitriptan(Zomig) و almotriptan یا Axert و frovatriptan یا Frova و eletriptan یا Relpax. اثرات جانبی تریپتان ها شامل تهوع، گیجی و ضعف عضلانی می باشند و مصرف آن ها برای افراد در معرض خطر سکته ها و حمله های قلبی توصیه نمی شود. یک ترکیب دارویی جدید(تنها به صورت قرص) از داروی sumatriptan و داروی ناپروکسین سدیم (treximet) در سال ۲۰۰۸ میلادی در دسترس قرار گرفت. مصرف ترکیب این دو دارو نسبت به مصرف یکی از آن ها به تنهایی، در تسکین علائم میگرن موثرتر است.
۳٫ ارگوت ها:
ارگوتامین(Migergot, Cafergot) نسبت به تریپتان ها بسیار ارزان تر است از طرفی کمتر هم موثر می باشد. همچنین به نظر می رسد که این نوع دارو بیشترین اثربخشی را برای افرادی که دردشان بیش از ۴۸ ساعت به طول می انجامد، دارد.
دهیدرو ارگوتامین(migranal) مشتقی از ارگوت ها می باشند که موثرتر بوده و عوارض جانبی کمتری را نسبت به ارگوتامین ها دارند.
۴٫ داروهای ضد تهوع:
از آن جا که حمله های میگرنی اغلب به همراه تهوع( با و یا بدون استفراغ) هستند، مصرف این داروها برای بهبود تهوع مطلوب است و اغلب با مصرف داروهای دیگر ترکیب می شود. از جمله داروهایی که مکررا تجویز می شوند عبارت هستند از: Metoclopramide(مصرف خوراکی) و یا Pro chlorpromazine(به صورت خوراکی و یا از طریق شیاف مقعد)
۵٫ ترکیبات بوتالبیتال (Butalbital):
داروهایی هستند که داروی مسکن Butalbital را با آسپیرین یا استامینوفن ترکیب می نمایند(Butapap, Phrenlin Forte). این داروها برخی اوقات برای درمان حمله های میگرنی استفاده می گردند. برخی ترکیبات درمانی نیز شامل کافئین و یا کدئین(Esgic-Plus, Fioricet) می باشند. از آن جا که این داروها خطر ایجاد سردردهای برگشت پذیر و دیگر عوارض جانبی را دارند لذا می بایست به صورت غیر مکرر مصرف شوند.
۶٫ اوپیات ها:
شامل داروهایی از جمله داروی های مخدر (narcotic) به ویژه کدئین هستند و برخی اوقات ممکن است برای معالجه ی درد میگرن وقتی افراد نمی توانند تریپتان یا ارگوت مصرف کنند، استفاده شوند. Narcotic ها اعتیاد آور هستند و اغلب، تنها به عنوان آخرین راه حل پیشنهاد می شوند.