بررسی انواع جراحی آرتروز ستون فقرات
درمان با جراحی
جراحی بیماران مبتلا به کمر درد مزمن موضوعی بحثبرانگیز است، چون از یک سو، یافتههای شماری از مطالعات مبین بهبود درد و افزایش توانایی بیمار پس از جراحی است، اما از سوی دیگر، در اکثر پژوهشها نتیجهای مبنی بر تأثیرگذاری بیشتر عمل جراحی در مقایسه با درمانهای بدون عمل کمر درد چون فیزیوتراپی کمردرد (طب فیزیکی) و مدیریت درد به دست نیامده است. از این گذشته بسیاری از بیماران پس از عمل نیز همچنان از کمر درد مزمن رنج میبرند.
جراحی به ندرت برای درمان درد حاد پشت ضرورت مییابد، مگر آن که مشکلات عصبشناختی پیشرونده رخ کنند. خوشبختانه چون پس از فیزیوتراپی و مصرف دارو بهبود قابل توجهی در وضعیت اکثر بیماران حاصل میشود و عموماً درد کمر و پشت ظرف چند روز تا چند هفته پس از آغاز درد برطرف میگردد، انجام عمل جراحی چندان متداول نیست. جراحی گاهی اوقات در مواجهه با سیاتیک حاد انجام میشود؛ اگر مشکلات عصبیای مانند ضعف و کرختی شدید باشند و به مرور زمان در عوض بهبود یافتن وخیمتر شوند، سندرم کودا اکوینا (سندرم دم اسب) سندرمی که در آن عصبهای انتهای نخاع به دلیل دیسک بینمهرهای فشرده میشوند بروز یابد یا تودهی دامن زننده به مشکلات عصبی ایجاد شود به ناچار باید به جراحی روی آرود.
عمل کاستن از فشار نخاعی اصطلاح عامی است که برای توصیف عملهای جراحی گوناگونی به کار میرود که به منظور کاهش فشار روی عصبهای پشت به دلیل تنگی مجرای نخاع، فتق دیسک بین مهرهای یا تنگی فورامینال (تنگ شدن فضاهای بین مفصلهای فاست به دلیل تشکیل خارهای استخوانی) انجام میشود.
فیوژن یا جوش دادن مهرههای ستون فقرات
افراد مبتلا به استئوآرتریت شدید در مفاصل فاست ممکن است بین مفاصل خود اصطکاک دردناکی را احساس کنند. جوش دادن دو یا چند مهره از ستون فقرات به یکدیگر میتواند این اصطکاک و فرسایش را از بین ببرد. با انجام عمل جراحی مهرهها به طور کامل جوش داده نمیشوند بلکه جراح فرصتی را برای آنها ایجاد میکند تا همراه با یکدیگر رشد کنند. جراح یک پیوند استخوان را در بین دو مهره قرار میدهد و آن را با استفاده از پیچ و پلاک و ابزارهای دیگر محکم میکند. رشد مهرهها و پیوند استخوانی پس از یک عمل جراحی موفقیت آمیز معمولاً ۳ تا ۶ ماه زمان میبرد ولی ممکن است تا ۱۸ ماه نیز طول بکشد.
بیمار باید آگاه باشد که انجام این کار انعطاف پذیری ستون فقرات را کاهش داده و ممکن است فشار بیشتری را به بافتهای نرم و مفاصل فاست اطراف وارد کند. بیمار و پزشک باید مزایا و خطرات احتمالی این عمل جراحی را با یکدیگر مقایسه کنند. عمل فیوژن مهرههای ستون فقرات معمولاً همراه با عمل دیسککتومی انجام میشود که در طی آن یک دیسک بین مهرهای برداشته میشود.
لامینکتومی
استئوآرتریت باعث تنگ شدن کانال نخاعی شده و بر روی نخاع و ریشههای عصبی آن فشار وارد میکند که این مشکل منجر به درد، بیحسی و ضعف در دستها یا پاها خواهد شد. در واقع دردهای عصبی در اندامها ممکن است بدتر از کمردرد باشد. هدف از انجام لامینکتومی که بعضاً به آن جراحی کاهش فشار گفته میشود ایجاد فضای بیشتر برای اجسام عصبی و درنتیجه کاهش علائم عارضه میباشد. در طول عمل لامینکتومی، جراح بخشی از مهره در ستون فقرات به نام لامینا را خارج میکند
که بخش پشتی کانال نخاعی از آن ساخته شده است. جراح همچنین باید زائدهی خاری که از پشت مهره به طرف کمر کشیده شده و از روی پوست قابل لمس است را نیز خارج کند. همچنین ممکن است جراح زائدههای استخوانی تشکیل شده بر روی مهره را ببرد.