بررسی عارضه راه رفتن روی پنجه و انگشتان پا (toe walking)
در مطلب امروز سایت دکتر امیر قنبریان درمان دیسک کمر اصفهان به مطالعه بیشتر در مورد عارضه راه رفتن روی پنجه و انگشتان پا می پردازیم. راه رفتن روی پنجه و انگشتان پا (toe walking) راه رفتن روی پنجه و انگشتان یک نوع از الگوی راه رفتن است که کودک روی نوک و پنجه پاها راه می رود و هیچ گونه تماسی بین پاشنه پا و زمین وجود ندارد. راه رفتن روی پنجه در کودکانی که در حال یادگرفتن راه رفتن هستند شایع است. اگرچه بعد از 2 سالگی اغلب بچه ها شروع به راه رفتن به صورت الگوی نرمال پنجه – پاشنه می کنند. در موارد بسیار نادر، ادامه راه رفتن روی نوک انگشتان پا پس از سن 2 سالگی ممکن است نشانه بیماری پزشکی زمینه ایی باشد.
با این حال، در اکثر موارد، راه رفتن روی انگشتان پا “ایدیوپاتیک” است، به این معنی که علت دقیق آن مشخص نیست. کودکان بزرگتر که به راه رفتن روی پنجه پا ادامه می دهند ممکن است از روی عادت یا به دلیل اینکه ماهیچه ها و تاندون های موجود در ساق پای شان به مرور زمان سفت تر شده اند این کار را انجام دهند. درمان راه رفتن پایدار روی پنجه پا معمولاً شامل یک دوره گچ گیری و آتل بندی برای کمک به کشش عضلات و تاندون ها در ساق پاها و تشویق به یک راه رفتن نرمال است.
آناتومی
ساق شما از 2 عضله بزرگ تشکیل شده است که شامل :
عضله گاستروکنمیوس. بزرگترین عضله ساق است. دو قسمت این عضله برآمدگی را تشکیل می دهد که در زیر پوست قابل مشاهده است. عضله سولئوس. این عضله کوچکتر و مسطح است و در زیر عضله گاستروکنمیوس قرار دارد. هر دو عضله در انتهای ساق با هم ادغام می شوند و تاندون آشیل را تشکیل می دهند. تاندون آشیل به استخوان کالکانئوس ( استخوان پاشنه) متصل می شود. هنگامی که عضلات ساق خود را منقبض می کنید، تاندون آشیل پاشنه پای شما را می کشد.
در بعضی از کودکانی که روی پنجه راه می روند، این ترکیب عضلانی تاندونی ممکن است در بدو تولد کوتاهتر باشد یا ممکن است با گذشت زمان کوتاه شود که این امر مانع از تماس پاشنه های کودک به زمین و در نتیجه راه رفتن عادی می شود. با این حال، در بیشتر کودکانی که روی پنجه راه می روند، ترکیب عضلانی تاندونی به اندازه کافی بلند است و در صورت گوشزد و یاداوری به کودک، او می تواند پاشنه را روی زمین بگذارد و عادی راه برود.
علت عارضه راه رفتن روی پنجه و انگشتان پا (toe walking)
در اکثر قریب به اتفاق کودکان، راه رفتن روی پنجه پا “ایدیوپاتیک” است، به این معنی که علت دقیق آن ناشناخته است. وقتی این کودکان توسط پزشک ارزیابی می شوند، معاینات بالینی و تست های عصبی آنها طبیعی است.
علل پزشکی
در موارد کمی راه رفتن روی پنجه پا می تواند نشانه ایی از یک بیماری زمینه ایی باشد مثل:
- فلج مغزی
- دیستروفی های عضلانی
- اختلالات طناب نخاعی
علائم
- بیشتر كودكان کم سن و سال كه روی پنجه پا راه می روند در صورت درخواست از آنها قادر به راه رفتن با پای صاف وعادی هستند.
- با این حال، بسیاری از کودکان بزرگتر (معمولاً کودکان بالای 5 سال) به راه رفتن روی پنجه ادامه می دهند و قادر به راه رفتن با پاشنه ها روی زمین نیستند.
- این کودکان ممکن است مشکلاتی در پوشیدن کفش یا شرکت در فعالیت های ورزشی یا تفریحی که شامل پوشیدن اسکیت است داشته باشند.
- برخی از کودکانی که روی پنجه پا راه می روند شکایت خاصی ندارند، اما والدین آنها هنوز هم نگران تأثیر الگوی راه رفتن در عملکرد آینده شان در نوجوانانی و بزرگسالی هستند.
معاینات پزشکی عارضه راه رفتن روی پنجه و انگشتان پا (toe walking)
پزشک شما با پرسیدن تعدادی از این سوالات شروع خواهد کرد :
- آیا در دوران بارداری شما عارضه ایی وجود داشته است یا فرزند شما زودرس متولد شده است؟
- فرزند شما در چه سنی به نقاط عطفی رشد مانند لبخند زدن، نشستن و راه رفتن رسید؟
- چه موقع راه رفتن روی پنجه پا شروع شد؟ (به عنوان مثال، آیا این زمانی شروع شد كه فرزند شما به طور مستقل شروع به راه رفتن کرد یا در سنین بالاتر شروع شد؟)
- آیا راه رفتن روی پاشنه پا یک طرفه است یا دو طرفه ؟ (راه رفتن روی پنجه پا به صورت یک طرفه برای پزشک شما نگران کننده تر است زیرا گاهی اوقات می تواند یک مشکل عصبی را نشان دهد.)
- آیا سابقه خانوادگی راه رفتن روی پنجه وجود دارد؟
- چه درصد از زمان، صرف راه رفتن روی پنجه می شود؟
- اگر از کودک شما خواسته شود، آیا او قادر ب راه رفتن به صورت صاف و عادی خواهد بود؟
- آیا کودک شما از درد پا یا ساق پا و ضعف در پاها شکایت دارد؟
معاینات بالینی
معاینه بالینی به طور معمول با مشاهده راه رفتن کودک شما توسط پزشک آغاز می شود. به منظور جلوگیری از “راه رفتن عادی در مقابل پزشک” (بیمار تمام تلاش خود را می کند که هنگام تماشای پزشک به طور صحیح راه برود)، قبل از اینکه کودک شما متوجه شود که تحت نظر قرار دارد این معاینه و مشاهده انجام می شود. پزشک سپس می خواهد که راه رفتن معمولی فرزندتان (روی انگشتان پا) و پس از آن “بهترین” راه رفتن او (راه رفتن با پای صاف در حد ممکن) را ببیند. علاوه بر مشاهده راه رفتن روی انگشتان پا، پزشک شما نیز به عنوان بخشی از ارزیابی عصبی، نرمی و همواری راه رفتن را ارزیابی خواهد کرد.
صفحه اینستاگرام دکتر امیر قنبریان
در طول معاینه بالینی پزشک شما ممکن است همچنان :
- پای کودک شما را از نظر ناهنجاری ها، از جمله تفاوت بین پای چپ و پای راست بررسی کند.
- بررسی از نظر اختلاف طول ساق پاها و تفاوت سایز ران و ساق پاها جهت ارزیابی سفتی عضلات ساق پا از کودک بخواهد پاها و مچ پاها را در جهت های مختلف حرکت دهد.
- دامنه حرکت در مفصل لگن و زانوها را بررسی کند.
- به دنبال هرگونه ناهنجاری پوستی در اندام تحتانی و کمر باشد.
معاینات عصبی
برخی از تست های ساده عصبی به تعیین اینکه آیا ناهنجاری های سیستم عصبی کودک شما می تواند در راه رفتن روی پنجه نقش داشته باشد، کمک می کند. این تست ها متناسب با سن کودک، سطح رشد و توانایی همکاری او خواهد بود.
در طول معاینه پزشک موارد زیر را ارزیابی می کند :
- بررسی وجود هرگونه انقباض یا سفتی بیش از اندازه عضلات دستها یا پاها
- تست قدرت عضلات بزرگ
- بررسی رفلکس های فرزندتان با ضربه زدن با یک چکش پلاستیکی کوچک یا ضربه نوک انگشت بر روی نقاط مختلف بدن
- معاینه حسی در دستها و پاها
- سایر تست ها. راه رفتن روی پنجه ایدیوپاتیک یک تشخیصی است که با رد کردن سایر تشخیص ها حاصل می شود،
به این معنی که از شرح حال پزشکی کودک و معاینه بالینی او هیچ مشکلی دیگر قابل شناسایی نیست. به همین دلیل، معمولاً آزمایشهای مخصوص از جمله اشعه ایکس، سی تی اسکن و MRI و تست های عصبی و عضلانی ( نوار عصب و عضله) انجام نمی شود.
پیامد
بیشتر بیماران به مرور زمان بهبود می یابند و قادر به مشارکت در فعالیتهای عادی و ورزشی هستند. با این حال، مطالعات نشان می دهد که برخی از کودکان حتی پس از گچ گیری سریال یا عمل جراحی، به راه رفتن روی پنجه ادامه خواهند داد.
مطالب پیشنهادی :
راه های درمانی پیچ خوردگی مچ پا