سن بالا
در طول سالهای زندگی انسان، مفصل لگن وزن بدن را تحمل میکند و ساییده میشود؛
ساییده شدن استخوان در طولانیمدت، غصروف مفصل را نازک میکند و انعطافپذیری مفصل را کاهش میدهد. علائم استئوآرتریت در هر سنی ممکن است آغاز شود، اما بیشتر بیماران در سن بالاتر از چهل و پنج سالگی اولین علائم را مشاهده میکنند. بیشتر بیماران مبتلا به آرتروز مفصل لگن، بیشتر از شصت سال سن دارند.
ژنتیک و بیماریهای مادرزادی
پنجاه درصد موارد ابتلا به آرتروز مفصل لگن، ناشی از ژنتیک هستند.
بیماریها و نواقص ژنتیکی، باعث ایجاد اختلالاتی میشوند که خطر آرتروز را افزایش میدهد. استخوانهای ضعیف، دررفتگی مادرزادی مفصل لگن، آرتریت روماتوئید و اختلالات متابولیکی مانند نقرس از جمله این اختلالات هستند.
آسیبها و جراحتهای وارد شده به مفصل لگن
آسیبهای وارد شده به مفصل مانند شکستگی مفصل لگن، ممکن است بعد از چند سال منجر به آرتروز شوند.
آرتروز مفصل لگن در ورزشکارانی که چندین سال در رشتههای ورزشی سنگین مانند هاکی و فوتبال فعالیت داشتهاند نیز، شایع است.
مشاغل خاص
مفصل لگن بعضی از افراد، بهخاطر شغلی که دارند بهطور مکرر تحت فشار قرار میگیرد؛امکان ابتلا به آرتروز مفصل لگن در این افراد بیشتر است.
جنسیت
آرتروز مفصل لگن در خانمها شایعتر از آقایان است.
شیوع آرتروز مفصل لگن در آقایان بالاتر از چهل و پنج سال ۸٫۳ درصد و در خانمهای متعلق به همان گروه سنی، ۱۱٫۳ درصد است.
اضافه وزن
به ازای هر پوند (۰٫۴۵ کیلوگرم) اضافه وزن، شش پوند (۲٫۷ کیلوگرم) فشار اضافه به مفصل لگن وارد میشود. این فشار در طول سالها میتواند باعث ساییدگی استخوانها شود.