راه های درمان در رفتگی مادرزادی لگن

بررسی راه های درمان در رفتگی مادرزادی لگن

درمان در رفتگی سر استخوان ران در بچه ها باید هرچه زودتر بعداز زایمان شروع شود. هرچه درمان زودتر شروع شود با استفاده از روش های ساده تری میتوان به نتیجه رسید، مدت درمان کوتاه تر است و نتیجه درمان بهتر خواهد بود. طی چند هفته تاخیر در درمان این بیماری هم جایز نیست. هرچه درمان بیمار با تاخیر و در سنین بالاتری انجام شود نتیجه درمان نامطلوب تر خواهد شد و درمان هم مشکل تر است. نوع درمان بر حسب اینکه بیماری در چه سنی تشخیص داده شود متفاوت است. در ادامه این مطلب از سایت دکتر امیر قنبریان متخصص درمان دیسک کمر اصفهان راه های درمان در رفتگی مادرزادی لگن را مورد بررسی قرار می دهیم.

درمان دررفتگی مادرزادی مفصل ران در سنین نوزادی

در نوزادان درمان با بستن نوارهای پلاستیکی خاصی مثل کمبربند در اطراف بدن است. به این کمربند پاولیک هارنس (Pavlic Harness) میگویند. هدف این است تا با این وسیله مفصل ران برای مدتی حدود یک تا دو ماه در وضعیت خاصی قرار بگیرد. در این وضعیت سر استخوان ران در حفره استابولوم میماند و ماندن سر استخوان ران در درون حفره استابولوم به رشد بهتر آن کمک میکند.

بعد از مدتی سر استخوان در داخل حفره استابولوم پایدار میشود. این درمان را میتوان در کودکان تا سن حداکثر شش ماهگی انجام داد. البته هر چه سن بچه کمتر بوده و درمان در سنین کمتری شروع شود نتیجه درمان بهتر است. معمولا وقتی بچه شروع به چهار دست و پا راه رفتن میکند ( سنین ۶-۴ ماهگی) این روش درمانی دیگر تاثیر زیادی نداشته و باید درمان های مرحله بعد انجام شود.

درمان دررفتگی مادرزادی مفصل ران در سنین بین ۶ تا ۱۸ ماهگی

اگر تشخیص بیماری در سنین بین شش ماهگی تا یک و نیم سالگی داده شود درمان مشکل تر است. ممکن است وسیله ذکر شده در قبل دیگر نتواند به بیمار کمک کند. در این بیماران پزشک سعی میکند مفصل ران بیمار را در اطاق عمل و زیر بیهوشی عمومی جااندازی کرده و اندام های تحتانی و تنه را مدتی در یک قالب گچی در وضعیتی خاص نگه دارد. گچی که به این منظور بکار میرود را گچ اسپیکا یا اسپایکا Spica cast مینامند.

گاهی اوقات در سنین کمتر از شش ماهگی هم ممکن است درمان با کمربند ذکر شده در قبل موثر نباشد و پزشک از روش جااندازی و گچ گیری استفاده کند. در این روش درمانی معمولا پزشک معالج در ابتدا مدتی پای کودک را با وزنه تحت کشش قرار میدهد. سپس ممکن است نیاز باشد تا با یک عمل جراحی کوچک در ناحیه کشاله ران تاندون های سفت شده عضلات اددکتور (نزدیک کننده ران) قطع شوند و در مرحله بعد، مفصل ران کودک در اطاق عمل و زیر بیهوشی عمومی جااندازی شده و گچ گیری میشود.

دکتر امیر قنبریان متخصص کایروپراکتیک اصفهان در کلینیک۲۴

اندام های تحتانی مدتی در گچ اسپیکا میمانند تا مفصل در حالت جدید تثبیت شود. البته ممکن است پزشک معالج از کشش یا از بریدن تاندون های کشاله ران استفاده نکرده و مستقیما اقدام به جااندازی مفصل ران و گچ گیری آن بکند. اگر جااندازی مفصل ران در اطاق عمل موفقیت آمیز نباشد، مفصل ران بچه باید عمل جراحی شود. در حین عمل جراحی پزشک جراح ارتوپد، تمام بافت ها را از پوست تا مفصل ران شکاف داده و سپس سر استخوان ران را در درون حفره استابولوم قرار میدهد و بافت های اطراف مفصل بخصوص کپسول مفصل ران را به نحوی ترمیم میکند تا مفصل در همان حالت باقی مانده و مجددا در نرود. بعد از جراحی اندام های تحتانی و تنه بیمار گچ گیری اسپیکا میشوند.

به یاد داشته باشید که هر چه درمان زودتر شروع شود احتمال اینکه بتوان مفصل را بصورت بسته و بدون عمل جراحی جااندازی کرد بیشتر است. و هرچه درمان دیرتر شروع شود ممکن است دیگر امکان جااندازی بسته وجود نداشته و برای جااندازی نیاز به عمل جراحی پیدا شود. الیته گاهی ممکن است مفصل ران یک بچه زیر شش ماهگی هم بصورت بسته جا نیفتد و کودک نیاز به جراحی باز پیدا کند. و برعکس آن هم امکان پذیر است یعنی ممکن است مفصل ران یک بچه یک و نیم ساله هم قابل جااندازی بسته و بدون عمل جراحی باشد.

درمان دررفتگی مادرزادی مفصل ران در سنین بالای ۱٫۵ سال

در سنین بالای یک و نیم سالگی در اکثر مواقع برای درمان از عمل جراحی کمک گرفته میشود. این سنین عمل جراحی به منظور جااندازی باز مفصل دررفته انجام میشود چون معمولا جااندازی بسته دررفتگی در این سنین امکانپذیر نیست. سنین بالای یک و نیم سالگی برای درمان در رفتگی مادرزادی لگن معمولا شکل استخوان های لگن هم تغییر میکند و بغیر از جااندازی باز دررفتگی، در بسیاری اوقات نیاز به جراحی بر روی استخوان هم وجود دارد بدین صورت که پزشک جراح ارتوپد، استخوان لگن را در نواحی خاصی میشکند و آنها را در وضعیت مناسبی قرار میدهد تا در وضعیت جدید جوش بخورند و شکل تغییر یافته استخوان های اطراف مفصل ران طبیعی تر شود.

به این نوع عمل جراحی استخوانی، عمل استئوتومی سالتر Salter osteotomy میگویند. اگر تشخیص و درمان بیماری بعد از دو سالگی انجام شود احتمال اینکه حفره استابولوم شکل طبیعی خود را بدست آورد کم است و معمولا بیمار در سنین بالاتر، زودتر از معمول دچار استئوآرتریت (سائیدگی مفصل) ران میشود. مفصل ناپايدار(Unstable Hip ) که از بدو تولد تشـخيص داده شود با بکار بردن اسپلينت معمول پس از ۸ـ۱۲ هفته پايدار مـي شود (حـدود ۹۵ درصـد) و پس از معاينه مـجدد در صـورت پـايدار بـودن ٬ اسـپلينت کـنار گـذاشـته مي شود.

اين نوزادان در ماههاي بـعد بـايد مـجددا مـعاينه شـوند زيرا تعداد معدودي از اين بيماران در مـاههاي بـعد مـمکن است دچار دررفتگي مجدد گردند . درمان در ايـن زمان با استفاده از اسپلينت امکانپذير نيست و بـايد از روش هاي ديگري استفاده کـرد.

بـه طور کـلي هـدف از درمـان ايـن کـودکان عبارت است از:

پايين آوردن سر استخوان ران با کشش استخواني و يا کشش پوستي

جا انداختن سر به داخل استابولوم به طريق بسته و يا باز بـه کمک عمل جراحي . جا انداختن بايد با ملايمت انجام گـيرد وگرنه باعث نکروز آسپتيک سر استخوان ران مـي گردد. ا گـر عضلات اداکتور ران و ايلئوپسواس کوتاه است. بايد آنها را آزاد کرد تا از فشار روي سر استخوان ران پس از جا انداختن جلوگيري گردد.

در کودکان زير ۱۸ ماه

معمولا پس از جا انداختن سر٬ حفره استابولوم به اندازه کافي تکامل مييابد و عمق کافي پيدا خواهـد کرد. براي اين بيماران در هنگام عمل جراحي بـهتر است مـفصل ران از طــــرف داخــــل کشـــاله ران (Posteromedial ) و يــا (Anteromedial ) جا انداخته شود. ا گر استابولوم تا سن ۴ ـ ۵ سـالگي رشـد کـافي پـيدا نکـند بـراي عـميق کـردن آن اقـدام بـه استئوتومي لگن مـيکنيم (عـمل Salter يـا عـمل(Pemberton )

در کودکاني که سن آنـها بـيش از ۱۸ مـاه بـاشد

معمولا استابولوم تکامل کافي نيافته و عمق مناسب نـدارد لذا در اين کودکان بهتر است ضمن جا انداختن باز٬ استئوتومي لگن نيز انجام داده حفره استابولوم را عميق نمود . در سنين بالاي ۱۸ ماهگي گاه Anteversion سـر اسـتخوان ران بيش از حد معمول بوده اصلاح آن بـا اسـتئوتومي اسـتخوان ران ضروري است. در اين گروه سني در مواردي که سراستخوان ران دررفته و به سمت بال رفته باشد. براي آن کـه آن را در سـطح اسـتابولوم پـايين بـياوريم ٬ اسـتخوان ران را اسـتئوتومي و سـپس قســمتي از آن را بــرمي دارنــد کــه تــحت عـنوان کـوتاه کـردن(Shortening ) گفته مي شود.

بيماران در سنين ۳۰ ـ ۴۰ سالگي

در مواردي که درمان در کودکي موفقيت آميز نـباشد٬ و يـا در مواردي که بيماري تا سنين بلوغ تشخيص داده نشود. بيماران در سنين ۳۰ ـ ۴۰ سالگي به علت درد ناشي از استئوآرتريت مفصل کـاذب و يـا کـمردرد نـاشي از اسکـوليوز و يـا لوردوز مـراجـعه مي کنند .اين بيماران را بايد حـتي الامکـان بـا درمـان هاي غـيرجـراحـي (درمان هاي دارويي و فيزيوتراپي) درمان نموده و در صورت عدم موفقيت اقدام به تعويض کامل مفصل ران میشود.

مطالب پیشنهادی جهت مطالعه :

شناسایی و درمان بیماری کوکسا وارا

آشنایی با بیماری لغزش اپی فیز سر فمور

روش های درمان بیماری پرتس