آشنایی با علائم بیماری پارکینسون
بیماری پارکینسون یک اختلال عصبی یا مغزی است که منجر به دشوار شدن حفظ تعادل و هماهنگی میشود. در افراد مبتلا به پارکینسون، سلولهای عصبی در یک ناحیه از مغز که جسم سیاه نام دارد آسیب دیدهاند یا مردهاند. این سلولها مهم هستند زیرا آنها دوپامین شیمیایی تولید میکنند که این ماده به هماهنگی حرکات بدن کمک میکند. هنگامی که سلولهای تولیدکننده دوپامین مردند، ناحیهای از مغز که حرکات بدن را کنترل میکند دیگر نمیتواند عملکرد خوبی داشته باشد و در نهایت علائم پارکینسون آشکار میشوند.
پارکینسون میتواند هر کسی را تحت تأثیر قرار دهد، اما اغلب در افراد بالای ۵۰ سال رخ میدهد. تنها ۱۵ درصد از بیماران مبتلا به پارکینسون قبل از سن ۵۰ سالگی هستند؛ اما در سن ۶۰ سالگی از هر ۱۰۰ نفر مردم ۱ نفر به پارکینسون مبتلا است. شیوع بیماری پارکینسون در مردان بیشتر از زنان است. اگرچه افرادی که در سابقه خانوادگی خود پارکینسون دارند ممکن است در معرض خطر بیشتری باشند،
اما به ندرت این بیماری به تنهایی به ژنتیک نسبت داده میشود.
علتها و علائم پارکینسون
در زمان حاضر علت بیماری پارکینسون ناشناخته است. علائم حرکتی به دلیل از دست دادن رشتههای مغزی رنگی یا سلولهای واقع در ناحیه جسم سیاه در مغز است. این سلولها دوپامین تولید میکنند، دوپامین یک ماده شیمیایی است که مسئول حرکات هموار و آرامی است که با ارادهی فرد انجام میشود. کاهش دوپامین دلیل همهی علائم تجربه شده در بیماری پارکینسون نیست. تحقیقاتی برای درک بهتر آسیبشناسی بیماری پارکینسون در حال انجام است.
در برخی افراد شروع علائم غیر حرکتی مانند کاهش حس بویایی، اختلال رفتاری REM و یبوست میتواند سالها قبل از شروع علائم حرکتی رخ دهد. این یافتهها ممکن است سرنخهایی بدست دهد که به طور امیدوارانه منجر به درمان زودتر از وقوع بیماری میشود. تحقیقات قابلتوجهی برای درک بهتر عوامل پیدایش پارکینسون و نقشی که محیط در وقوع آن بازی میکند در حال انجام است.
APDA از بسیاری از این تحقیقات ابتکاری حمایت کرده است.